Odwiedzin: 100791
Święty Ojcze Onufry módl się za nami, Ikona świętego Onufrego
Aktualności Monaster św. Onufrego w Jabłecznej
Czas płynie do przodu - przededrzwi Paschy Chrystusa.
 

   Jak by się wydawać mogło, że coś ktoś może - czasu cofnąć nie można..to potrafi z łatwością jedynie Ten, Który wspaniale go Stworzył do bytu a dla nas do odmierzania zarówno fajnych, wesołych chwil, jak i tych smutnych, niefajnie niedobrych.
  
   Załamywać rąk i łamać głowy nie będziemy, bo oto przed nami Święto Świąt i radosny wachlarz możliwości wspaniałości okazywania bliźnim świątecznej miłości. Niech ten czas oczekiwania pozostanie uświęconym wyczekiwaniem Zmartwychwstania Pana, niech Wielka Sobota pozostanie milczącym dniem ze względu na cielesną śmierć Bogoczłowieka Chrystusa, Który spoczywa w Grobie - tym wyjątkowym i jedynym Grobie, z którego rozpocznie się najprawdziwsze Życie w Bogu, z Bogiem i w Imię Boże.

   By tak moglo się stać, powinno się szczególnie w tym jedynym wyjątkowym dniu zachować raczej milczący sposób bycia - w pełnej rozciągłości prezentowanego neologizmu znaczeniowo-lingwistycznego - małomówność a raczej ukryta modlitwa niech towarzyszy szczególnie tego dnia.

   Ważność takiego zalecenia polega na odbiorze mającej nadejść radości Zmartwychwstania - by głębią przeżywania nastroić duszę na równorzędną a może i cenniejszą głębię radości. Odpowiednie przygotowanie to droga otwarcia na odpowiednią recepcję, odbiór nowej rzeczywistości, która zostaje nam dana niczym drogocenny dar: Miłość radości Święta Paschy Pana i Boga naszego Zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa.
  
   Pomódlmy się wzajemnie za bliźnich, by połączyć się potrzebnymi więzami chrześcijańskiej jedności w te pełne światła i łaski Bożej dni. Nie zapomnijmy o nikim, ktoś może potrzebować naszej pamięci modlitewnej i wspomnienia jego imienia podczas świątecznych nabożeństw, które przybliżają do Boga jak żadne inne, jak mało które. Niech dpomoże nam w tym działaniu łaska chwaly Zmartwychwstania Pańskiego. 


 

Dodano: 14 kwietnia 2017

Wielki Post 2017 rozpoczęty.
 


   Z dniem wczorajszym wstąpiliśmy w okres wiosny duchowej, która przygotuje nas do godnego świętowania Zmartwychwstania Pańskiego. Rozpoczął się Wielki Post a wczoraj prosiliśmy o wybaczenie win wszystkich zebranych w świątyni wiernych.

   Nabożeństwa w tym wyjątkowym, pierwszym tygodniu będą sprawowane wg schematu, który znajduje się w zakładce INFORMACJE na naszej stronie internetowej. 

   W dniu wczorajszym wykonaliśmy kilka zdjęć, jednak ze względu na techniczny problem utraciliśmy możliwość ich prezentacji. Prosimy o wyrozumiałość i obiecujemy zdjęcia z poszczególnych dni, szczególnie zaś z nabożeństw z czytaniem Wielkiego Kanonu Pokutnego.

   Namiestnik i Bracia proszą wszystkich o wybaczenie przewinień oraz życzą wspaniałych duchowych uniesień podczas błogosławionego Bogiem i Jego Cerkwią Wielkiego Postu.




Dodano: 27 lutego 2017

przed Wielkim Postem 2017 roku
 


   Po raz kolejny z wielu ostatnich przemieniła się nam pogoda wraz z upływem kalendarzowych dat. Był sobie grudzień i post przed Bożym Narodzeniem, był również i świąteczny styczeń z kawalkadą prazdnikowego stylu życia, kończy się już luty, który przynosi nam błogosławiony czas wiosny duszy.

   Po raz kolejny będziemy prosić o wybaczenie i wybaczać winy bliźnich. Z powodu wielkiej rozpiętości problemu wybaczania Cerkiew uczy nas, byśmy już w tym tygodniu, ostatnim przed Wielkim Postem, wybaczyli wszystkim ich niedociągnięcia względem nas, nieuwagę, nieostrożność - bezpośrednie przyczyny niepotrzebnych czynów, myśli oraz słów z ich mnogością.

   Wybaczanie polega na umniejszeniu własnej roli w życiu świata a wywyższeniu zalet innego człowieka. Każdy z nas posiada określony dar Boży, który w odpowiednim momencie zbawia nas od szeroko rozumianej zguby i beznadziejności. Każdy.

   Pojmując talenty jako własne osiągnięcia erudycyjne, osobisty rozwój, jako zasłużone dostojeństwo - mijamy się z zasadnością ich posiadania. One służą wszystkim i nie jest to wyrzeczenie z naszej strony, jest to ontologiczny sens najprzeróżniejszych darów Bożych. Mamy pewne udogodnienia duchowe bądź w sferze poruszania się w materializmie świata, by pomagać tym wszystkim, którzy nie mogą takimi się pochwalić. Gdy będziemy pamiętać, że inni ludzie mimo, że nie posiadają naszych talentów - ciągle pozostają beneficjentami zupełnie niedostępnych dla nas innych cnót, darów Bożych. Oni mogą pomóc nam samym, wystarczy jedynie o to poprosić, czyli - znowu - uniżyć się przed bliźnim, który chętnie udzieli nam radości posiadanego przezeń Bożego błogosławieństwa.

   Rozumiejąc pokorę jako zachowywanie w umyśle osądzanie siebie za niedokonane dobro mimo talentu, owych możliwości czynienia dobra - kroczymy wspaniałą drogą Świętych Ojców. Starając się wykorzystywać nasze wyjątkowe zalety radujemy i potrzebujących, i Boga. Pomagając ludziom czynimy wszystko dla Chrystusa, wyrzekając się siebie wtapiamy się w innego i przyozdabiamy chwałą Bożą. Unikając rozproszenia i dbając o skupienie myśli, umożliwiamy zaistnieniu przejawów dobra w świecie. Żadne uczynione dobro nigdy nie zostanie pominięte ani zapomniane lecz przyniesie zróżnicowany plon w przyszłym życiu wiecznym.

    Niektóre nasze działania dokonują się automatycznie ze względu na dwie przeciwstawne siły: albo nadmiernie grzeszymy, bo przyzwyczajenie dopięło swego; albo ubogacamy się w Boskim pięknie i rozległości pokory, pozostając wdzięcznym Boskim stworzeniem za sam akt powołania do bytu z niczego, z niebytu, ciemności i chaosu do uporządkowania. Taka to chemia, taka sytuacja :)))


Dodano: 22 lutego 2017


© 2009 Monaster św. Onufrego w Jabłecznej