Odwiedzin: 97960
Święty Ojcze Onufry módl się za nami, Ikona świętego Onufrego
Aktualności Monaster św. Onufrego w Jabłecznej
Prawdziwy początek jesieni.
      Każdy dzień to zupełnie nowa karta w dziejach ludzkości - zupełnie nowa stronica osobistej Ewangelii w życiu każdego wiernego. Żyjąc w świecie, który rządzi się swoimi prawami, każdy z nas powinien dążyć do swoistej harmonii zależności i wydarzeń, jaką zdaje się wymagać na nas ten świat. Całe szczęście, w Klasztorze, życie przybiera inny wymiar i podporządkowane jest zupełnie innym wartościom. Najważniejszą z nich jest duchowy obraz człowieka, duchowość nas samych - tych, którzy świadczą o wartości monastycyzmu w obecnych czasach. 
       
Prawosławny monastycyzm zakłada wspólnotowość we wszystkim: cenobium jest tego najlepszym świadectwem. Są możliwe inne formy ascezy, jednak ta wydaje się najodpowiedniejszą w dążeniu do Królestwa niebieskiego. Zakłada więc nie tylko równowagę wewnętrzną, lecz także zewnętrzną - każdy z mnichów mieszka w takiej samej celi, wszyscy mają te same możliwości samorealizacji. Nie jest zabronione rozwijanie danych przez Boga talentów, jest pożądany intelektualny rozwój właśnie po to, by lepiej służyć światu.
          Zgodnie z zasadą monastycyzmu, mówiącą o równowadze pomiędzy modlitwą a pracą, Klasztor w Jabłecznej z radością podporządkował się wymogom jesieni, ona jest bowiem siłą sprawczą, ustaloną jeszcze podczas tworzenia wszechświata. To właśnie ona wymaga od nas podjęcia się prac polowych i ogrodniczych, które będą później efektywnie wpływały na nasze życie. Zdrowe odżywianie jest przecież kluczową kwestią współczesnego świata - my nie musimy poszukiwać, ponieważ wszystko mamy na miejscu.
           Poranek drugiego dnia oficjalnej jesieni oznaczał dla nas pracę przy zbiorze ziemniaków, popołudnie było już podporządkowane zbieraniu jabłek z naszego sadu. Radością było zrywanie tych owoców, ponieważ zupełnie jak winogrona zapełniły one gałęzie drzew. Wszystko to stanowiło podwójną satysfakcję dlatego, że wykonywaliśmy nasze monasterskie posłuszanije, rzecz najważniejszą w życiu każdego z nas. Zasada posłuszeństwa od wieków określa w monasterach prawosławnych prawidłowy ład i porządek wszystkiego, co istnieje. Ogromny szacunek do otaczającego nas świata wypracowały te proste czynności, które powinniśmy w odpowiedniej porze roku wykonać. To także należy do praw świata, który Bóg stworzył specjalnie z myślą o człowieku.

Dodano: 23 pazdziernika 2010

Nowy rok cerkiewny
      Dnia 1 (stary styl, juliański) 14 września (nowy styl, gregoriański) Kościół Prawosławny obchodzi uroczyście cerkownoje nowoletije, które zwane jest też Началом Индикта czyli Nowy Rok Kościelny.
    W VI w. za cesarza Justyniana I (527-565), w Kościele chrześcijańskim wprowadzono kalendarzowe wyliczanie świąt, zgodnie z zasadą indyktów lub indyktionów (łac. indictio - obwieszczenie), odpowiadające 15-letnim okresom opodatkowania poddanych. W Imperium Rzymskim pod tą nazwą kryła się cyfra, określająca wysokość potrzebnych środków do zebrania w danym roku. W ten sposób rok finansowy rozpoczynał się wraz z indictio, które ogłaszał cesarz. Co 15 lat miał miejsce przegląd stanu finansów państwa i ogłaszano wysokość podatków.  Niektórzy badacze twierdzą, że system ten ma egipskie korzenie. Oficjalne bizantyjskie indictio - Indykty Konstantyna Wielkiego lub Kalendarium konstantynopolitańskie, miało miejsce po raz pierwszy dnia 1 września 312 r.
     W Bizancjum Nowy Rok nie zawsze jednak rozpoczynał się 1 września. Zarówno na Wschodzie, jak i na łacińskim Zachodzie rozpowszechnione było tzw. marcowe kalendarium, gdzie za początek roku uznawano datę 1 marca lub dzień 25 marca (święto Zwiastowania NMP). Dlatego też świętowanie Nowego Indyktu w dniu 1 września należy określić jako zwyczaj postbizantyjski. 
     Tego dnia Kościół przytacza ewangeliczną opowieść o tym (Łk. 4, 16-22), jak Jezus Chrystus przeczytał w synagodze, w Nazarecie, fragment proroctwa Izajasza, mówiącego o nadejściu roku łaski Pana (Iz. 61, 1-2). W czytaniu tego fragmentu Ewangelii bizantyjczycy upatrywali bezpośrednie ukazanie Pana dla świętowania Nowego Roku. Tradycja każe tak sądzić, ponieważ Menologia Bazylego II (X wiek), mówi, że od tego czasu On podarował nam, chrześcijanom, to wielkie święto (PG. 117. Col. 21). 
     Znamiennym jest też fakt, że opowieść ewangeliczną tego dnia (1 września), podczas nabożeństwa rozpoczęcia Nowego Roku, czytał sam Patriarcha. W pobizantyjskim okresie Jego Świątobliwość osobiście czytał, prócz tego dnia, jeszcze trzy razy fragment Ewangelii: podczas nabożeństwa Jutrzni Wielkiego Piątku (pierwszy spośród 12 fragmentów Ewangelii), na Liturgii i podczas świątecznej Wieczerni w dniu Paschy - Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.
     Na Rusi Nowy Rok aż do XV w. świętowano w dniu 1 marca. Świadczą o tym kronikarskie wpisy, min. św. Nestora Kronikarza, który - jak inni - rozpoczynał nowe zapisy właśnie od tej daty. Istnieją jednak świadectwa o zachowywaniu już od XIII w. tradycji nowoletija w dniu 1 września, gdzie czytano podczas nabożeństw specjalne teksty liturgiczne oraz modlitwy, jak też odpowiednie fragmenty Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu. Historia świadczy o istnieniu specjalnych rytów nabożeństwa rozpoczęcia Nowego Roku, które różniły się nawet od siebie: ryt moskiewski od rytu kijowskiego.
     Ostatni raz tego rodzaju nabożeństwo sprawowano 1 września 1699 r. - Piotr Wielki, zasiadający na cerkiewnym placu, w specjalnym tronie, przyjął z rąk Patriarchy błogosławieństwo i nastepnie, zwracając się do zebranego ludu, pozdrowił wszystkich z okazji Nowego Roku. Z jego osobą wiąże się przeniesienie państwowego Nowego Roku na dzień 1 stycznia.  1 I 1700 roku nabożeństwo cerkiewne ograniczało się do krótkiego molebna po sprawowanej Liturgii Św. - nie celebrowano już porządku rozpoczęcia Nowego Roku.
     Pomimo przeniesienia daty nowoletija na 1 stycznia, Kościół prawosławny zachowuje pierwotną tradycję dnia 1 września, zaliczając ten dzień do rzędu małych świąt Pańskich.

Dodano: 14 wrzesnia 2010

Wizyta Patriarchy Konstantynopola w Jabłecznej
    

W dniu 19 sierpnia Klasztor św. Onufrego Wielkiego w Jabłecznej, swoją wizytą zaszczycił Jego Świątobliwość, Ekumeniczny Patriarcha Konstantynopola,  Nowego Rzymu - pierwszy wśród równych - Bartolomeusz I. Wizyta miała miejsce tuż po świątecznych uroczystościach na św. Górze Grabarce.

Około godziny 19-stej, zebrani przed bramą główną Klasztoru mnisi, na czele z Przeorem, Archimandrytą Atanazym oraz w towarzystwie wiernych, uroczyście powitali i wprowadzili w podniosłej procesji przepełnionej śpiewem, Jego Świątobliwość Patriarchę  Bartolomeusza, Jego Eminencję Metropolitę SAWĘ i wszystkich gości, do głównej świątyni Klasztoru, p.w. św. Onufrego Wielkiego.

Po sprawowanej doksologii i udzieleniu błogosławieństwa wszystkim znajdującym się w cerkwi, miały miejsce okolicznościowe przemówienia. Przeor Klasztoru, ks. Archimandryta Atanazy (Nos) niezwykle ciepło powitał zarówno dostojnego gościa, jak i wszystkie osoby towarzyszące, na czele z Metropolitą Sawą. W słowach powitania  naszego Przeora znalazły się pokorne prośby o modlitewną pamięć podczas sprawowania przez Jego Świątobliwość Boskiej Liturgii, ponieważ eucharystyczna modlitwa gwarantuje duchowy rozwój człowieka i zabezpiecza go przed atakami szatana.


     Władyka Bartolome
usz, żywo reagując na słowa powitania Przeora, z radością zaznaczył, że już po raz drugi znajduje się w tej świątyni i wyraził wdzięczność Bogu i św. Onufremu Wielkiemu. Jest to święty bliski Jego Świątobliwości i całemu Patriarchatowi Konstantynopola, ponieważ w dniu 25 czerwca wierni, mieszkający w Turcji, uroczyście modlą się w tamtejszym Klasztorze, którego Patronem także jest św. Onufry Wielki. Patriarcha zauważył, że w ten sposób święty Onufry Wielki, jednoczy duchowo nasze Kościoły i całe prawosławie w jedno mistyczne Ciało Jezusa Chrystusa na ziemi.

Władyka, nie omieszkał nie wspomnieć, o zasługach naszego Metropolity w dziele restauracji nie tylko Klasztoru św. Onufrego Wielkiego w Jabłecznej ale odnowienia całego prawosławia w Polsce. Wasz Metropolita to obraz Dobrego Pasterza - mówił Jego Świątobliwość.

 


     Po wpisaniu się do Ewangeliarza oraz udzieleniu arcypasterskiego błogosławieństwa Hierarchów, delegacje obu Kościołów udały się do monasterskiego refektarza na uroczystą kolację. Po krótkim spacerze wśród nadbużańskiej zieleni Hierarchowie udali się do Lublina, co stanowiło kolejny punkt programu wizyty Jego Świątobliwości Bartolomeusza I w Polskim Autokefalicznym Kościele Prawosławnym.

Autor zdjęć: Marek Lach.
 

Dodano: 31 sierpnia 2010


© 2009 Monaster św. Onufrego w Jabłecznej