Odwiedzin: 97960
Święty Ojcze Onufry módl się za nami, Ikona świętego Onufrego

Artykuły
Яблочинский Листок № 5/2015
 

 



CHRISTOS WOSKRESIE !!!


 

OJCIEC NAMIESTNIK ORAZ BRACIA

 

MONASTERU ŚWIĘTEGO ONUFREGO WIELKIEGO

 

W JABŁECZNEJ

 

SKŁADAJĄ WSZYSTKIM NAJWSPANIALEJ

 

SERDECZNE I NAJPEŁNIEJSZE Z MOŻLIWYCH ŻYCZENIA DOBREJ CHRYSTUSOWEJ PASCHY.

 

ZMARTWYCHWSTAŁY PAN NIECH PROWADZI NAS KU SPEŁNIENIU DUCHOWEJ WIOSNY

 

PRZEMIENIEAJĄC ŁASKĄ
SWEGO DARU ZMARTWYCHWSTANIA.

 

 

Pascha Chrystusowa to najważniejsze i najbardziej radosne święto wszystkich chrześcijan. Jego data jest ruchoma i wyznacza daty trzech z dwunastu głównych świąt prawosławnych. Przez ponad dziesięć wieków chrześcijanie świętowali ten dzień wspólnie, w jednym terminie. W 1582 r. jednak, papież Grzegorz XIII wprowadz reformę kalendarza. W jej wyniku świat chrześcijański zaczął się dzielić i świętować Paschę w różnych terminach. Między kalendarzami powstała różnica. Daty starego kalendarza (juliańskiego) coraz bardziej spóźniały się w stosunku do dat kalendarza gregoriańskiego (państwowego). Obecnie dzieli je 13 dni.

 

Uroczyste paschalne nabożeństwo zwane Jutrznią Paschalną odprawiane jest w nocy, z Wielkiej Soboty na Niedzielę Wielkanocną – Niedzielę Paschy Chrystusa (właśnie teraz). Po trzykrotnym okrążeniu cerkwi przez duchownych i wiernych, kapłan uderza trzykrotnie krzyżem w drzwi cerkwi - symbolizuje to odwalenie kamienia od grobu zmartwychwstałego Chrystusa.
Ubrany w odświętne szaty liturgiczne koloru białego, kapłan intonuje trzykrotnie wielkanocny troparion Chrystus powstał z martwych, śmiercią podeptał śmierć, i będącym w grobach dał życie (Christos woskresie iz miertwych, smertiju smiert popraw', i suszczim wo grobiech żiwot darowaw).
Następnie kapłan śpiewa na przemian z wiernymi przeplatany stichami troparion paschalny. Okadza ikonostas, cerkiew i wiernych; w trakcie śpiewu kapłani wielokrotnie wychodzą przed ikonostas (co symbolizuje ukazywanie się Zmartwychwstałego Pana uczniom) i wznoszą radośnie okrzyk Chrystus zmartwychwstał !!! (Christos woskresie !!!), na co wierni odpowiadają: Prawdziwie zmartwychwstał! (Woistinu woskresie !!!).

 

Jutrznia kończy się uroczystym rozesłaniem wiernych (czyli modlitwą kapłańską przed amboną) i trzykrotnym śpiewem troparionu paschalnego.

 

W czasie Liturgii Ewangelia - pierwszy rozdział ze świętego Jana — czytana i deklamowana, psalmodiowana jest w wielu językach (najczęściej w greckim, cerkiewnosłowiańskim i łacińskim) na znak uniwersalnego i kosmicznego triumfu wiary.

 

Po Boskiej Liturgii kapłan święci ARTOS - chleb, przeznaczony do rozdania wiernym ale dopiero po upływie PIERWSZEGO TYGODNIA, który jest jak jeden dzień – Dzień Zmartwychwstania.

 

Radość Święta Zmartwychwstania z Grobu Pana i Boga naszego Jezusa Chrystusa nie kończy się jednakowoż na tym jednym, jedynym dniu. Podobnie, jak wszystkie prawosławne święta, ma swoje PASCHA CHRYSTUSOWA dni poświąteczne – a będzie ich wiele. Wielka jest bowiem radość Święta, przed którym przez ponad 40 dni wierni nie spożywali produktów niepostnych, jak jaj czy nabiału oraz mięsa we wszelkiej postaci oraz zachowywali wszelką wstrzemięźliwość, w tym także małżeńską.

Prawosławna PASCHA to niezwykły moment, który wpływa na cały zakres linearności pojęcia czasu. Każdy wierny oczekuje tego szczególnego momentu, żyje nim oraz spodziewa się w swym życiu duchowym wspaniałej Paschy Chrystusa. Kończy się męka ciała bo rozpoczęła się radość duszy. Duchowy wymiar Święta Wielkiej Paschalnej Nocy oznacza więc kontakt z naszymi przodkami, którzy – z woli Bożej – przebywają w duchowym wiecznym wymiarze życia; to dlatego drugi dzień świętowania jest w Jabółecznej od wielu lat poświęcony właśnie dla nich. Będziemy modlić się za zmarłych, by dopełnić naszej ziemskiej Paschy o nieskończoną wieczność, do której wszakże sami zmierzamy.




Dodano: 11 kwietnia 2015

Яблочинский Листок № 4/2015
 Торжество Православия — Tryumf Ortodoksji

Oto wiara apostolska, oto wiara Ojców,
to wiara prawosławna,
która utrzymuje wszechświat. 


   Podczas ziemskiego życia Jezus Chrystus zjednoczył wokół Siebie wierzących w Niego, spośród tego grona w sposób szczególny przybliżył Apostołów.
   Wierzący w Jezusa Chrystusa stanowią od dnia Pięćdziesiątnicy Jego Cerkiew a Apostołowie to pierwsi kierujący nią pasterze i nauczyciele.
   Stanęło przed nimi trudne zadanie: nauczać prawd wiary oraz pokrzepiać duchowo przyjmujących chrześcijaństwo nowych członków i bronić wiernych przed pojawiającymi się herezjami. Stanowisko Apostołów było jednoznaczne, ponieważ, by wyjawiło się, którzy spośród wiernych to prawdziwi chrześcijanie, muszą pojawić się rozdwojenia między nimi. Dopiero wtedy można mówić o zwycięstwie prawowierności i niezłomności wiary. Zwycięstwo to zostało ugruntowane w postanowieniach Soborów Powszechnych i lokalnych. Od tego czasu cerkiew włada własnym wyznaniem wiary – Credo – które śpiewamy wszyscy podczas Boskiej Liturgii.
   Owo wyznanie jest od 842 roku przez całą Cerkiew w sposób szczególny deklamowane właśnie w dniu dzisiejszym – w święto Zwycięstwa Prawosławia podczas specjalnego nabożeństwa przy pomocy wyrażenia: oto wiara apostolska, oto wiara Ojców, to wiara prawosławna, która utrzymuje wszechświat.
   Nasza wiara nazywa się apostolską, ponieważ bez żadnego uszczerbku czy naruszeń chroni w sobie wszystko to, czego nauczał Jezus Chrystus i Jego Święci Apostołowie oraz zawiera wszystko to, co przekazuje Pismo Święte i Tradycja Święta.
   To właśnie to wyznanie wiary czcili oraz bronili święci Ojcowie i nauczyciele Cerkwi na Soborach a także w swych dziełach. W tej wierze zbawiali własne dusze oraz w niej zostali zaliczeni do grona Świętych. Z tego też względu wiara prawosławna to wiara Ojców.
   Najprawdziwsza i prawa, oferująca pełne łaski narzędzia do życia i bogobojności, nazywana jest wiarą prawowierną lub Prawosławiem. Jest więc oczywistym, że nasza wiara opiera się na niezniszczalnym i pewnym fundamencie: wierności nauce Zbawiciela, Apostołów, Świętych Ojców Soborów Powszechnych, wielowiekowym doświadczeniu pełnego łaski życia duchowego w Chrystusie. Zastępy Jego Świętych – męczenników, wyznawców, cudotwórców, upodobnionych do aniołów (prepodobnych) i wszystkich Świętych swoim bogobojnym życiem oraz sprawiedliwą śmiercią świadczą o prawdziwości i zbawiennym oddziaływaniu wiary prawosławnej.
   W tej wierze dostąpili zbawienia także nasi uduchowieni przodkowie, którzy zawierzyli nam chronienie tej wiary jak źrenicy oka oraz zbawiania się w niej jedynej. Nasza wiara  jest Prawosławną także w obliczu rzymskiego katolicyzmu czy protestantyzmu, które oddzieliły się od jedności w wierze apostolskiej, Świętych Ojców, Prawosławnej.
   Najistotniejszą cechę naszego Prawosławia stanowi to, że chrześcijaństwo to nie idylla, teoria a życie w Chrystusie zgodnie z przekazem Ewangelii oraz w ramach cerkiewnych postanowień.
   Podstawę takiej wiary stanowi serdeczna, żywa i głęboka wiara w Żywego Boga w Trzech Hipostazach – Stworzyciela nieba i ziemi, Wszechobecnego, Wszechwidzącego, Wszechmiłościwego, Który zawsze Jest z nami (gdy w pokorze Go pragniemy), zawsze Gotowego przyjść nam z pomocą (za pośrednictwem naszych modlitw), Który posyła łaskę miłosierdzia i wybaczenia (w Świętych Sakramentach).
   Inną podstawą naszego prawosławnego widzenia świata jest wiara w Jezusa Chrystusa jako Syna Bożego i Zbawiciela świata. Wiara w Jezusa, Który wraz ze Świętym Duchem (nie bez udziału Boga Ojca), przyzywa, uświęca, oświeca i nakierowuje nas ku zbawieniu, jednocząc się z Nim w Sakramencie Eucharystii.
   Trzecim filarem naszego ukochanego Prawosławia jest wiara w przyszłe życie pozagrobowe, w jedność Cerkwi ziemskiej i niebiańskiej, w orędownictwo za nas Bogurodzicy i wszystkich Świętych.
   Czwartą podporą naszej wiary jest chrześcijańska miłość, braterstwo i wzajemne miłosierdzie w duchu jednej rodziny, jednego ciała – Cerkwi Chrystusowej.
    Kolejna podstawa wiary to sama Cerkiew Chrystusowa, jej Tradycja Święta, jej powołanie, nabożeństwo. Sakramenty, obrzędy, dzieła Świętych Ojców, postanowienia i zalecenia Soborów Powszechnych i Lokalnych jak i całe wielowiekowe doświadczenie życia w Chrystusie w jej kierowaniu dzieci duchowych ku zbawieniu. Wspierającą i budującą siłą Cerkwi jest Duch Święty, Który stale przebywa w niej od dnia Pięćdziesiątnicy. Od nas wymagane jest jedynie sprawdzanie od czasu do czasu siebie i naszego osobistego prawosławia – czy odpowiednio stosujemy się do zaleceń Matki Cerkwi. Warto się nad tym zastanowić, ponieważ znaczenie Cerkwi Prawosławnej w naszym życiu na ziemi jest ogromne! Gdy przychodzimy na świat – oświęca nas Sakramentem Chrztu Św. oraz ciągle towarzyszy w naszym życiu łaską innych Sakramentów i modlitw. Po naszej śmierci Cerkiew żegna się z nami swymi niezwykłymi pieśniami, modlitwami odpuszczającymi oraz błogosławieństwami. Całe nasze życie płynie pod Jej (Cerkwi) świętym kierownictwem i błogosławieństwem. W sposób szczególny odczuwamy jej znaczenie podczas wspólnotowej modlitwy w świątyni oraz poprzez kierownictwo w naszym duchowym życiu.
   To wszakże Cerkiew dzięki oddziaływaniu na nas Świętych Ikon wpływa na nasz modlitewny stan ducha. To tu odczuwamy niezwykłą harmonię nabożeństwa pełnego głębi i sensu. To dzięki Cerkwi nasze osierocone niekiedy dusze wciąż zaznają pełnego obfitej łaski uświęcenia i pokrzepienia za pośrednictwem Św. Sakramentów i modlitw.
   Przecież to Cerkiew proponuje nam w ciągu tygodnia poświęcenie dwóch dni na post i pokajanie (środa i piątek), podobnie jak w ciągu roku cztery posty – w tym samym celu.
   Stańmy się więc godnymi obrońcami jak nasi przodkowie, nosicielami i świadkami naszego Świętego Prawosławia, w nim zbawmy swe dusze by ze czcią nieść imię prawosławnego chrześcijanina we współczesnym świecie!
   Zakończyliśmy pierwszy tydzień postnych zmagań z samym sobą oraz posłuszeństwa Cerkwi postną modlitwą podczas wydłużonych nabożeństw. Przed nami kolejne wydarzenia Wielkiego Postu, z których jedno świętujemy właśnie dziś.
   W II niedzielę Wielkiego Postu (8 marzec) przypomnimy ogromne zasługi całemu Prawosławiu luminarza modlitwy Jezusowej, św. Grzegorza Palamasa, który zacięcie bronił jej przed napaścią Barlaama. Po raz kolejny wiara okazała się górować nad wykształceniem i erudycją. Pokora i oddanie Bogu zwyciężyły.
III niedziela Wielkiego Postu (15 marzec) to Krestopokłonna. W przeddzień warto być na Wsienoszcznym Bdieniju, by razem z całą wspólnotą wiernych celebrować wyniesienie na środek świątyni Życiodajnego Krzyża Jezusa Chrystusa. Owo znamię chroni nas od wszelkiego zła oraz prowadzi do Królestwa Niebieskiego przez całe nasze życie na ziemi. Jest to Brama Raju, przez którą, jak przez cierpienia i krew, zdobywamy wyżyny duchowości naszej wiary.
   W IV niedzielę Wielkiego Postu (22 marzec) radośnie będziemy adorować św. Jana Klimaka. Ten niezwykły nauczyciel mnichów oraz autor Drabiny do Raju szczerze przekona nas o wartości wysiłków ascetycznych oraz ich potrzebie we współczesnym świecie. Dopiero wtedy, gdy nasze ciało złożone zostanie w grobie, ziemska walka ze złem ustaje. Od tego momentu rozpoczyna się zupełnie inny wymiar życia duszy człowieka.
   V niedziela Wielkiego Postu (29 marzec) to  adoracja św. Marii Egipcjanki, która pokonała gnieżdżącego się przez wiele lat w jej ciele i umyśle szatana. Z powodu jego knowań przez długi czas dokonywała złych wyborów życiowych, by jedną mądrą decyzją przekreślić (nie bez trudu i wyrzeczeń) całe dotychczasowe życie w grzechu. Po 17 latach ascezy modliła się nie dotykając ciałem ziemi a unosząc się nad nią jak anioł.


Źródło: http://www.pravoslavie.ru/put/2155.htm 





Dodano: 01 marca 2015

Яблочинский Листок № 3/2015
Spotkanie Pańskie - Sretienije Hospodnie

   Święto należy do nieruchomych świąt ku czci Matki Bożej i obchodzone jest w 40 dzień po Bożym Narodzeniu (2/15 luty). Lokalnie obchodzone już I w III i IV wieku - na wschodzie zaliczone zostało w poczet 12 wielkich świąt w IV wieku. Ustanowione zostało na pamiątkę przyniesienia do świątyni czterdziestodniowego Jezusa Chrystusa.
   Gdy... upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego przynieśli Je (Dziecię Jezusa) do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Za dawne wykupienie Izraelitów z niewoli egipskiej Prawo żądało, aby każdy pierworodny syn ofiarowywany był Bogu i następnie symbolicznie wykupywany. W pokorze i z szacunkiem złożyli za Jezusa ofiarę z dwóch synogarlic św. Józef i Maria. W świątyni Jezusa spotkał Symeon, starzec sprawiedliwy i pobożny, wyczekujący pociechy Izraela. Według tradycji był on jednym z 70 tłumaczy Pisma Świętego na język grecki. Wczytując się w tekst księgi proroka Izajasza, przeżył on głęboką rozterkę przy słowach, które gotów był nawet poprawić - Oto panna pocznie i porodzi Syna. Za to zwątpienie anioł oznajmił mu, że nie umrze, zanim na własne oczy nie ujrzy spełnienia proroctwa. Kres jego oczekiwania nastał właśnie w tym dniu. Z głębokim wzruszeniem starzec wziął Chrystusa na ręce, błogosławił Go i natchniony przez Ducha Świętego rzekł z ulgą i poczuciem dobrze spełnionego obowiązku: Teraz pozwalasz odejść słudze Twemu, Władco, według słowa Twego, w pokoju, bowiem oczy moje widziały zbawienie Twoje, któreś przygotował wobec wszystkich ludzi, światłość na świecenie narodów i chwałę ludu Twego, Izraela. Zwracając zaś Dziecię Józefowi i Marii, ku zdumieniu słuchających starzec rzekł Oto ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę - rzekł do Matki Bożej - miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.
    W tej doniosłej chwili również prorokini Anna, całe życie służąca Bogu w postach i modlitwach, sławiła Boga i opowiadała o Jezusie wszystkim ludziom.
    Proroctwo Symeona już wkrótce miało się spełnić zarówno w stosunku do Chrystusa, jak i do Matki Bożej. Rozpoczynała się już walka wiary i niewiary oraz podział na tych, którzy byli za i tych, którzy przeciw. Po pierwszej ofierze, jaką złożyła Bogu Maria Panna, przyjść miały inne, trwające przez cale życie.
  Zgodnie z tradycją w święto Spotkania Pańskiego dokonuje się poświęcenia świec gromnicznych, które z wiarą i ufnością w pomoc Bożą ochraniają domy od nieszczęść, chronią od piorunów, pożarów, gradobicia i innych kataklizmów. Poświęcone ze specjalnym rytuałem w cerkwi z wielką czcią przechowywane są w domach. Świece gromniczne wkłada się w ręce umierającym, jako wyraz ich płomiennej wiary, z jaką przyjmują cielesną śmierć.
     Troparion:
  Raduj się, błogosławiona Bogurodzico Dziewico, z Ciebie bowiem zajaśniało Słońce Prawdy, Chrystus, Bóg nasz, oświecający znajdujących się w ciemnościach, wesel się i ty, starcze sprawiedliwy, który wziąłeś na ramiona wyzwoliciela dusz naszych, darującego nam zmartwychwstanie.
    Radujsia błahodatnaja Bohorodice Diewo, iz Tiebie bo wozsija Sołnce Prawdy, Christos Boh nasz, proswieszczajaj suszczija wo tmie, wiesielisia i Ty, starcze prawiednyj; prijemyj wo objatija Swoboditiela dusz naszych, darujuszczaho nam woskresienije
   Ofiarowanie – to dowód dokonania się proroctw: na świecie pojawiło się Dziecię, poczęte z Ducha Świętego i narodzone z niepokalanej Dziewicy. Na świat przyszedł wcielony pod ludzką postacią Bóg. Ofiarowanie – to także spotkanie Starego i Nowego Testamentu. Starzec Symeon jest uosobieniem Starego Testamentu, „odchodzący dziś w pokoju”. Dzieciątko to Zbawienie, które przyszło na świat, Nowy Testament między Bogiem a ludźmi.
   Na Wschodzie święto to przetrwało jako Święto Spotkania- po grecku Hypapante, zaś w języku staroruskim Stretenije.
   W tym samym dniu obchodzony jest Światowy Dzień Młodzieży Prawosławnej.

Dodano: 19 lutego 2015


© 2009 Monaster św. Onufrego w Jabłecznej