Odwiedzin: 98772
Święty Ojcze Onufry módl się za nami, Ikona świętego Onufrego

Artykuły
Яблочинский Листок № 6/2015
 


 

Z okazji radosnego święta oczekiwanej

 

Pięćdziesiątnicy

 

Namiestnik i bracia

 

Monasteru Świętego Onufrego Wielkiego

 

w Jabłecznej

 

składają wszystkim najcieplejsze życzenia świątecznego zdrowia oraz łaski zesłanego przez Jezusa Chrystusa Ducha Świętego, Który od Ojca pochodzi.

 

Zesłanie Ducha Świętego lub Pięćdziesiątnica - obie nazwy oznaczają jedno wielkie, ruchome święto z liczby dwunastu wielkich świąt. Ustanowione zostało na pamiątkę zesłania Ducha Świętego na zgromadzonych w Jerozolimie apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy żydowskiej. Święto należy do wielkich, ruchomych świąt uzależnionych od Wielkanocy i obchodzone jest w 8 niedzielę po Zmartwychwstaniu Chrystusowym.

 

Pięćdziesiątnica była jednym z trzech wielkich świąt żydowskich. Obchodzono ją w 50 dzień od pierwszego dnia Paschy, gdy kończono żniwa i przynoszono Bogu ofiary z płodów ziemi. Łączono je także z otrzymaniem Zakonu Mojżeszowego w 50 dzień po wyjściu z Egiptu. W tym to dniu apostołowie zgodnie z poleceniem i obietnicą Chrystusa trwali w modlitwie i oczekiwaniu Ducha Świętego. Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy - czytamy w Dziejach Apostolskich - nagle dał się słyszeć z nieba szum jakby uderzenie gwałtownego wiatru i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się też im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i na każdym z nich spoczął jeden. Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić obcymi językami tak jak im Duch pozwalał mówić.

 

Wystąpienie apostoła Piotra, pierwsze nawrócenia, znaki i cuda, żarliwa pobożność i misyjny zapał apostołów to pierwszy rezultat działania Ducha Świętego. Odtąd Duch Święty przebywa w Cerkwi, napełnia ją, zaopatruje w różnorodne i bogate dary duchowe, ożywia i prowadzi. Dzień jego zesłania jest dniem narodzin Kościoła, który jest miejscem ciągłej Pięćdziesiątnicy. Przez Cerkiew Chrystusową cały świat otrzymuje uświęcenie, oczyszczenie, przemienia się i przysposabia do Królestwa Bożego. Pięćdziesiątnica zwana jest także Świętem Trójcy Świętej. W tym dniu Bóg objawił tajemnicę świętej, Jednoistotnej i Nierozdzielnej Trójcy. Cerkiew dziękuje w tym dniu Bogu Ojcu, który posłał Pocieszyciela - Ducha, dziękuje Odkupicielowi, który uprosił zesłanie Ducha, dziękuje Oświecicielowi - Duchowi Świętemu, który zstąpił na apostołów, czyniąc ich pierwszymi owocami odkupienia Chrystusowego.

 

W święto Pięćdziesiątnicy świątynie upiększane są zielenią i kwiatami. Tak umajone zielenią było pomieszczenie, w którym na apostołów zstąpił Duch Święty. Jest to także nawiązanie do starotestamentowego zwyczaju przynoszenia w dniu Pięćdziesiątnicy do świątyni pierwocin plonów oraz do dębu Mamre, w cieniu którego Abraham przyjął Trójcę Świętą w postaci trzech wędrowców. Istnieją jeszcze inne uzasadnienia tego zwyczaju. Zieleń to znak odradzającej się wiosny, oraz symbol Cerkwi Chrystusowej, która mocą łaski Ducha Świętego rozkwitła i przyniosła bogaty, duchowy plon. To również symbol samej łaski, o którą Cerkiew ustawicznie prosi i która przyjęta przez wierzących owocuje cnotą, pobożnością i dobrymi uczynkami.
               ks. Konstanty Bondaruk (za: cerkiew.pl)

 

Przed każdym z nas kolejne trzy dni świątecznej radości więc nie dziwi fakt, że Boskie Liturgie w tym czasie będą rozpoczynane o godzinie późniejszej niż zwykle. Niezwykle ważnym będzie poniedziałek 1 czerwca, Dzień Ducha Świętego. To właśnie na ten dzień zaplanowaliśmy procesję z chorągwiami i krzyżami w kierunku naszej nadbużańskiej kapliczki p.w. Świętego Ducha. Jeśli będzie na to Boże błogosławieństwo, chętnie pomodlimy się w tym odremontowanym i szczególnym budyneczku sakralnym. Wszystkich chętnych serdecznie zapraszamy.

 

Rozpoczynający się tydzień jest czasem pozbawionym postu w całej swojej rozciągłości, ponieważ wielka jest radość Zesłania Ducha Świętego na każdego z nas. Możemy mistycznie ale i praktycznie rozpocząć korzystanie z zasobów niewyczerpalnej łaski Bożej, która wszystko przemienia, ożywia, naprawia i scala. Niemożliwe ponownie stanie się faktem dokonanym a wszystko, czego obawiał się umysł pryśnie jak mydlana bańka i przepadnie niezrozumienie. Tak działa Duch Święty, więc tym bardziej należy nieustannie prosić o Jego niezwykłe dary w nas samych.

 

Przyszła niedziela jest oficjalnie poświęcona jednoczeniu się w modlitwie z naszymi męczennikami – jest to Sobór Męczenników Chełmskich i Podlaskich. Tego dnia w całej Polsce, w prawosławnych świątyniach będą sprawowane uroczyste nabożeństwa i wszyscy prawosławni po raz kolejny będą jednym sercem i ustami wołać modlitewnie do naszych orędowników przed Tronem Bożym: Święci Męczennicy Ziemi Chełmskiej i Podlaskiej módlcie się za nas do Boga! Warto w tym szczególnym dniu, z całymi rodzinami uczestniczyć w Boskich Liturgiach, bo modlitwa taka będzie w rzeczywistości modlitwą do naszych przodków, dzięki którym mamy możliwość wyznawania naszej prawosławnej wiary. Oni musieli oddać życie i uczynili to bez wahania. Dla Chrystusa oddaliby wszystko – jest to drogowskaz naszej wiary. Okażmy im wdzięczność przy pomocy najprostszej a jednocześnie najtrudniejszej z prac: naszej modlitwy. Eucharystia w tym dniu niech wszystkich zjednoczy z Bogiem za pośrednictwem naszych Męczenników, wśród których poczytne miejsce zajmuje nasz św. mnich-męczennik Ignacy Jabłeczyński.

 


Dodano: 31 maja 2015

Яблочинский Листок № 5/2015
 

 



CHRISTOS WOSKRESIE !!!


 

OJCIEC NAMIESTNIK ORAZ BRACIA

 

MONASTERU ŚWIĘTEGO ONUFREGO WIELKIEGO

 

W JABŁECZNEJ

 

SKŁADAJĄ WSZYSTKIM NAJWSPANIALEJ

 

SERDECZNE I NAJPEŁNIEJSZE Z MOŻLIWYCH ŻYCZENIA DOBREJ CHRYSTUSOWEJ PASCHY.

 

ZMARTWYCHWSTAŁY PAN NIECH PROWADZI NAS KU SPEŁNIENIU DUCHOWEJ WIOSNY

 

PRZEMIENIEAJĄC ŁASKĄ
SWEGO DARU ZMARTWYCHWSTANIA.

 

 

Pascha Chrystusowa to najważniejsze i najbardziej radosne święto wszystkich chrześcijan. Jego data jest ruchoma i wyznacza daty trzech z dwunastu głównych świąt prawosławnych. Przez ponad dziesięć wieków chrześcijanie świętowali ten dzień wspólnie, w jednym terminie. W 1582 r. jednak, papież Grzegorz XIII wprowadz reformę kalendarza. W jej wyniku świat chrześcijański zaczął się dzielić i świętować Paschę w różnych terminach. Między kalendarzami powstała różnica. Daty starego kalendarza (juliańskiego) coraz bardziej spóźniały się w stosunku do dat kalendarza gregoriańskiego (państwowego). Obecnie dzieli je 13 dni.

 

Uroczyste paschalne nabożeństwo zwane Jutrznią Paschalną odprawiane jest w nocy, z Wielkiej Soboty na Niedzielę Wielkanocną – Niedzielę Paschy Chrystusa (właśnie teraz). Po trzykrotnym okrążeniu cerkwi przez duchownych i wiernych, kapłan uderza trzykrotnie krzyżem w drzwi cerkwi - symbolizuje to odwalenie kamienia od grobu zmartwychwstałego Chrystusa.
Ubrany w odświętne szaty liturgiczne koloru białego, kapłan intonuje trzykrotnie wielkanocny troparion Chrystus powstał z martwych, śmiercią podeptał śmierć, i będącym w grobach dał życie (Christos woskresie iz miertwych, smertiju smiert popraw', i suszczim wo grobiech żiwot darowaw).
Następnie kapłan śpiewa na przemian z wiernymi przeplatany stichami troparion paschalny. Okadza ikonostas, cerkiew i wiernych; w trakcie śpiewu kapłani wielokrotnie wychodzą przed ikonostas (co symbolizuje ukazywanie się Zmartwychwstałego Pana uczniom) i wznoszą radośnie okrzyk Chrystus zmartwychwstał !!! (Christos woskresie !!!), na co wierni odpowiadają: Prawdziwie zmartwychwstał! (Woistinu woskresie !!!).

 

Jutrznia kończy się uroczystym rozesłaniem wiernych (czyli modlitwą kapłańską przed amboną) i trzykrotnym śpiewem troparionu paschalnego.

 

W czasie Liturgii Ewangelia - pierwszy rozdział ze świętego Jana — czytana i deklamowana, psalmodiowana jest w wielu językach (najczęściej w greckim, cerkiewnosłowiańskim i łacińskim) na znak uniwersalnego i kosmicznego triumfu wiary.

 

Po Boskiej Liturgii kapłan święci ARTOS - chleb, przeznaczony do rozdania wiernym ale dopiero po upływie PIERWSZEGO TYGODNIA, który jest jak jeden dzień – Dzień Zmartwychwstania.

 

Radość Święta Zmartwychwstania z Grobu Pana i Boga naszego Jezusa Chrystusa nie kończy się jednakowoż na tym jednym, jedynym dniu. Podobnie, jak wszystkie prawosławne święta, ma swoje PASCHA CHRYSTUSOWA dni poświąteczne – a będzie ich wiele. Wielka jest bowiem radość Święta, przed którym przez ponad 40 dni wierni nie spożywali produktów niepostnych, jak jaj czy nabiału oraz mięsa we wszelkiej postaci oraz zachowywali wszelką wstrzemięźliwość, w tym także małżeńską.

Prawosławna PASCHA to niezwykły moment, który wpływa na cały zakres linearności pojęcia czasu. Każdy wierny oczekuje tego szczególnego momentu, żyje nim oraz spodziewa się w swym życiu duchowym wspaniałej Paschy Chrystusa. Kończy się męka ciała bo rozpoczęła się radość duszy. Duchowy wymiar Święta Wielkiej Paschalnej Nocy oznacza więc kontakt z naszymi przodkami, którzy – z woli Bożej – przebywają w duchowym wiecznym wymiarze życia; to dlatego drugi dzień świętowania jest w Jabółecznej od wielu lat poświęcony właśnie dla nich. Będziemy modlić się za zmarłych, by dopełnić naszej ziemskiej Paschy o nieskończoną wieczność, do której wszakże sami zmierzamy.




Dodano: 11 kwietnia 2015

Яблочинский Листок № 4/2015
 Торжество Православия — Tryumf Ortodoksji

Oto wiara apostolska, oto wiara Ojców,
to wiara prawosławna,
która utrzymuje wszechświat. 


   Podczas ziemskiego życia Jezus Chrystus zjednoczył wokół Siebie wierzących w Niego, spośród tego grona w sposób szczególny przybliżył Apostołów.
   Wierzący w Jezusa Chrystusa stanowią od dnia Pięćdziesiątnicy Jego Cerkiew a Apostołowie to pierwsi kierujący nią pasterze i nauczyciele.
   Stanęło przed nimi trudne zadanie: nauczać prawd wiary oraz pokrzepiać duchowo przyjmujących chrześcijaństwo nowych członków i bronić wiernych przed pojawiającymi się herezjami. Stanowisko Apostołów było jednoznaczne, ponieważ, by wyjawiło się, którzy spośród wiernych to prawdziwi chrześcijanie, muszą pojawić się rozdwojenia między nimi. Dopiero wtedy można mówić o zwycięstwie prawowierności i niezłomności wiary. Zwycięstwo to zostało ugruntowane w postanowieniach Soborów Powszechnych i lokalnych. Od tego czasu cerkiew włada własnym wyznaniem wiary – Credo – które śpiewamy wszyscy podczas Boskiej Liturgii.
   Owo wyznanie jest od 842 roku przez całą Cerkiew w sposób szczególny deklamowane właśnie w dniu dzisiejszym – w święto Zwycięstwa Prawosławia podczas specjalnego nabożeństwa przy pomocy wyrażenia: oto wiara apostolska, oto wiara Ojców, to wiara prawosławna, która utrzymuje wszechświat.
   Nasza wiara nazywa się apostolską, ponieważ bez żadnego uszczerbku czy naruszeń chroni w sobie wszystko to, czego nauczał Jezus Chrystus i Jego Święci Apostołowie oraz zawiera wszystko to, co przekazuje Pismo Święte i Tradycja Święta.
   To właśnie to wyznanie wiary czcili oraz bronili święci Ojcowie i nauczyciele Cerkwi na Soborach a także w swych dziełach. W tej wierze zbawiali własne dusze oraz w niej zostali zaliczeni do grona Świętych. Z tego też względu wiara prawosławna to wiara Ojców.
   Najprawdziwsza i prawa, oferująca pełne łaski narzędzia do życia i bogobojności, nazywana jest wiarą prawowierną lub Prawosławiem. Jest więc oczywistym, że nasza wiara opiera się na niezniszczalnym i pewnym fundamencie: wierności nauce Zbawiciela, Apostołów, Świętych Ojców Soborów Powszechnych, wielowiekowym doświadczeniu pełnego łaski życia duchowego w Chrystusie. Zastępy Jego Świętych – męczenników, wyznawców, cudotwórców, upodobnionych do aniołów (prepodobnych) i wszystkich Świętych swoim bogobojnym życiem oraz sprawiedliwą śmiercią świadczą o prawdziwości i zbawiennym oddziaływaniu wiary prawosławnej.
   W tej wierze dostąpili zbawienia także nasi uduchowieni przodkowie, którzy zawierzyli nam chronienie tej wiary jak źrenicy oka oraz zbawiania się w niej jedynej. Nasza wiara  jest Prawosławną także w obliczu rzymskiego katolicyzmu czy protestantyzmu, które oddzieliły się od jedności w wierze apostolskiej, Świętych Ojców, Prawosławnej.
   Najistotniejszą cechę naszego Prawosławia stanowi to, że chrześcijaństwo to nie idylla, teoria a życie w Chrystusie zgodnie z przekazem Ewangelii oraz w ramach cerkiewnych postanowień.
   Podstawę takiej wiary stanowi serdeczna, żywa i głęboka wiara w Żywego Boga w Trzech Hipostazach – Stworzyciela nieba i ziemi, Wszechobecnego, Wszechwidzącego, Wszechmiłościwego, Który zawsze Jest z nami (gdy w pokorze Go pragniemy), zawsze Gotowego przyjść nam z pomocą (za pośrednictwem naszych modlitw), Który posyła łaskę miłosierdzia i wybaczenia (w Świętych Sakramentach).
   Inną podstawą naszego prawosławnego widzenia świata jest wiara w Jezusa Chrystusa jako Syna Bożego i Zbawiciela świata. Wiara w Jezusa, Który wraz ze Świętym Duchem (nie bez udziału Boga Ojca), przyzywa, uświęca, oświeca i nakierowuje nas ku zbawieniu, jednocząc się z Nim w Sakramencie Eucharystii.
   Trzecim filarem naszego ukochanego Prawosławia jest wiara w przyszłe życie pozagrobowe, w jedność Cerkwi ziemskiej i niebiańskiej, w orędownictwo za nas Bogurodzicy i wszystkich Świętych.
   Czwartą podporą naszej wiary jest chrześcijańska miłość, braterstwo i wzajemne miłosierdzie w duchu jednej rodziny, jednego ciała – Cerkwi Chrystusowej.
    Kolejna podstawa wiary to sama Cerkiew Chrystusowa, jej Tradycja Święta, jej powołanie, nabożeństwo. Sakramenty, obrzędy, dzieła Świętych Ojców, postanowienia i zalecenia Soborów Powszechnych i Lokalnych jak i całe wielowiekowe doświadczenie życia w Chrystusie w jej kierowaniu dzieci duchowych ku zbawieniu. Wspierającą i budującą siłą Cerkwi jest Duch Święty, Który stale przebywa w niej od dnia Pięćdziesiątnicy. Od nas wymagane jest jedynie sprawdzanie od czasu do czasu siebie i naszego osobistego prawosławia – czy odpowiednio stosujemy się do zaleceń Matki Cerkwi. Warto się nad tym zastanowić, ponieważ znaczenie Cerkwi Prawosławnej w naszym życiu na ziemi jest ogromne! Gdy przychodzimy na świat – oświęca nas Sakramentem Chrztu Św. oraz ciągle towarzyszy w naszym życiu łaską innych Sakramentów i modlitw. Po naszej śmierci Cerkiew żegna się z nami swymi niezwykłymi pieśniami, modlitwami odpuszczającymi oraz błogosławieństwami. Całe nasze życie płynie pod Jej (Cerkwi) świętym kierownictwem i błogosławieństwem. W sposób szczególny odczuwamy jej znaczenie podczas wspólnotowej modlitwy w świątyni oraz poprzez kierownictwo w naszym duchowym życiu.
   To wszakże Cerkiew dzięki oddziaływaniu na nas Świętych Ikon wpływa na nasz modlitewny stan ducha. To tu odczuwamy niezwykłą harmonię nabożeństwa pełnego głębi i sensu. To dzięki Cerkwi nasze osierocone niekiedy dusze wciąż zaznają pełnego obfitej łaski uświęcenia i pokrzepienia za pośrednictwem Św. Sakramentów i modlitw.
   Przecież to Cerkiew proponuje nam w ciągu tygodnia poświęcenie dwóch dni na post i pokajanie (środa i piątek), podobnie jak w ciągu roku cztery posty – w tym samym celu.
   Stańmy się więc godnymi obrońcami jak nasi przodkowie, nosicielami i świadkami naszego Świętego Prawosławia, w nim zbawmy swe dusze by ze czcią nieść imię prawosławnego chrześcijanina we współczesnym świecie!
   Zakończyliśmy pierwszy tydzień postnych zmagań z samym sobą oraz posłuszeństwa Cerkwi postną modlitwą podczas wydłużonych nabożeństw. Przed nami kolejne wydarzenia Wielkiego Postu, z których jedno świętujemy właśnie dziś.
   W II niedzielę Wielkiego Postu (8 marzec) przypomnimy ogromne zasługi całemu Prawosławiu luminarza modlitwy Jezusowej, św. Grzegorza Palamasa, który zacięcie bronił jej przed napaścią Barlaama. Po raz kolejny wiara okazała się górować nad wykształceniem i erudycją. Pokora i oddanie Bogu zwyciężyły.
III niedziela Wielkiego Postu (15 marzec) to Krestopokłonna. W przeddzień warto być na Wsienoszcznym Bdieniju, by razem z całą wspólnotą wiernych celebrować wyniesienie na środek świątyni Życiodajnego Krzyża Jezusa Chrystusa. Owo znamię chroni nas od wszelkiego zła oraz prowadzi do Królestwa Niebieskiego przez całe nasze życie na ziemi. Jest to Brama Raju, przez którą, jak przez cierpienia i krew, zdobywamy wyżyny duchowości naszej wiary.
   W IV niedzielę Wielkiego Postu (22 marzec) radośnie będziemy adorować św. Jana Klimaka. Ten niezwykły nauczyciel mnichów oraz autor Drabiny do Raju szczerze przekona nas o wartości wysiłków ascetycznych oraz ich potrzebie we współczesnym świecie. Dopiero wtedy, gdy nasze ciało złożone zostanie w grobie, ziemska walka ze złem ustaje. Od tego momentu rozpoczyna się zupełnie inny wymiar życia duszy człowieka.
   V niedziela Wielkiego Postu (29 marzec) to  adoracja św. Marii Egipcjanki, która pokonała gnieżdżącego się przez wiele lat w jej ciele i umyśle szatana. Z powodu jego knowań przez długi czas dokonywała złych wyborów życiowych, by jedną mądrą decyzją przekreślić (nie bez trudu i wyrzeczeń) całe dotychczasowe życie w grzechu. Po 17 latach ascezy modliła się nie dotykając ciałem ziemi a unosząc się nad nią jak anioł.


Źródło: http://www.pravoslavie.ru/put/2155.htm 





Dodano: 01 marca 2015


© 2009 Monaster św. Onufrego w Jabłecznej